معلقات سبع از مشهورترین نوشتهها و گفتارههای عرب در شعر فصیح است. قصائدی
بسیار زیبا وپربار وپرمعنا که هر یک از آنها معنی ویژه أی در بردارد. گویندگان این
قصائد به «اصحاب معلقات سبع» معروف هستند. این افراد هفت تن از شاعران روزگار
جاهلیت عرب بودند که هر یک قصیدهای زیبا سرودند و برحسب رسم معمول آن دوران
آنها را از در کعبه آویختند که واردشوندگان آنها را ببینند و مایه ٔ شهرت
و افتخار آنان گردد.
گویند تسمیت این قصائد به المعلقات از آنجاست که مانند گوهری
گران بهاء در گوش و ذهن شنوده آن معلق میشدهاست. همچنین گویند که این قصائد با
آب طلا نوشته میشدهاست به این خاطر به «مهذّبات» نیز معروفند.
مشهوترین «معلقات سبع» و سرایندگان آن عبارتند از:
قفا نبک من ذکری حبیب ومنزل، «امرؤالقیس بن حُجر الکندی».
هل غادر الشعراء من متردم، «عنترة بن شداد العبسی».
أمن أم أوفی دمنة لم تکلم، «زهیر بن أبی سلمی المزنی».
ألا هبی بصحنک فاصبحینا، «عمرو بن کلثوم التغلبی».
آذتنا ببینها أسماء، «حارث بن حلزه یشکری».
عفت الدیار محلها ومقامها، لبید بن أبی ربیعه عامری».
لخولة أطلال ببرقة ثهمد، «طرفه بن العبد».
همچنین بعضی از مؤرخین به «ده
قصیده» نیز اشاره نمودهاند، وآنرا «معلقات عشر» نامیده أند. و آن سه قصیده دیگر
عبارتند از:
ودع هریرة إن الرکب مرتحل، «اعشی قیس»(میمون بن قیس).
أقفر من أهله ملحوب، «عبید بن ابرص» .
یا دارمیة بالعلیاء والسند، «نابغه ذبیانی».
گویند: أولین کسی که این قصائد را جمع آوری نمود «حماد الراویة» بود،
این قصائد بارها چاپ شدهاست و شرحهای بسیار بر آنها نوشتهاند،
وهرقصیده از قصائد معلقات شامل ۸۱ تا ۱۰۰ بیت است.
منابع:
دکتر: الغنیم، یوسف، عبدالله (شعراء المعلقات) ، دار المشرق
العربی، بیروت، چاپ سال ۱۹۸۵ میلادی .
الحبیب، علی، محمد (المختار من اجمل الأشعار) ، دار الراوی،
بیروت، چاپ سال ۱۹۹۵ میلادی .
المری، شاهین، طلحة (شعراء عصر الجاهلی) ، دار الهلال، بیروت،
چاپ سال ۱۹۷۵ میلادی .
دکتر:جبرائیل، جبور، سلیمان، (الأمراء والقبائل) دار العلم
للملایین: بیرت، چاب اول، انتشار سال ۱۹۸۸ میلادی. (به عربی).
البرقوتی ، عبدالرحمن ، رکاظ، (شُعَراء ما قَبل الاسِلاْم) دار العلم
للملایین: انتشار سال ۱۹۸۸ میلادی. (به عربی
جهت مشاهده مشهورترین معلقه از میان آنها به ادامه مطلب بروید: